می خواهم بدانی که می دا نم آن خنده های تلخت از ناخودآگاه ناآگاهم فوران می کند در پوسته چروکیده ی شرمم

می خواهم بدانی می ورزم حسادت به گلهای دم طاقچه ات که از خشکیدنشان اشک می ریزی و از آب شدن من نه

می خواهم بدانی آن دستان سردت چه حسرت وار می نمودند برایم وقتی انگشت در انگشت بودند با من

می خواهم بدانی بر من چه گذشت تا روحت را بر تن کنم برای جدا شدنم از تن

می خواهم بدانی آن عطر تنت که عطر نیست رایحه ی خوش نفس است خاطرات بام را مـــــی تراود

می خواهم بدانی می دیدمت چگونه از پس آن خیابانها که هنر می نمودند و هنر پرور، تا دیده نشوم

می خواهم بدانی این گربگان پیر و جوان سبیل دراز گوشت دوست به دور حلقه های تنهایی ات انتظار تجاوز به روح و جسمت را می کشند

می خواهم بدانی در خلوتم نه مالبرویی است و نه وتکایی، تا تلخیشان تلخی لحظات بی تو بودن را حل کند

می خواهم بدانی و می دانم که نمی دانی چه دلتنگم در وقتهایی که نیستی، نبودی، ندیـدی دستان خشکیده ام را

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نوستالوژی نوستالوژیست دیگر کاریش هم نمی توان کرد.آن زمان که از دور نگهدارت بودم، نظاره گرت.خیابان هنر بود و قلم و مردمان مشتاق.من نیز با پیراهن آبیم که هنوز هم آبیست، مات و مبهوت قلم زدنت...!

امان از این نوستالوژی...!

امروز حالم از هر روزی خوش تر است، خیابان هنر است، تو هم هستی چه از این بهتر؟!

شهرک غرب تابستان 88